Het verhaal van Jan

Eindelijk was het zover

Mijn naam is Jan, een gepensioneerde man van 66 jaar, getrouwd en we hebben twee dochters en vier kleinzonen.

Ik heb altijd een goed gehoor gehad, totdat 15 jaar geleden de KNO-arts constateerde dat mijn gehoor achteruit ging. De oorzaak hiervoor was dat ik van jongs af aan gewerkt heb in fabrieken en bedrijfshallen, waar meer dan 100 decibel aan geluid aanwezig was. Via de KNO-arts en Audiologisch Centrum heb ik twee gehoorapparaten gekregen. Deze heb ik 5 jaar gedragen. Omdat het gehoor ondanks de nieuwe apparatuur nog steeds bleef afnemen, was ik genoodzaakt om mijn functies als raadslid, en tambour-maître van een Drumfanfare, vacant te stellen. Door de achteruitgang van het gehoor betrapte ik mij erop, dat ik me in gezelschappen ging afzonderen. Ik hoorde niet meer wat mijn vrouw, kinderen, kleinkinderen tegen me zeiden, hier moest een oplossing voor komen, ik voelde me steeds meer geïsoleerd raken. Hierover heb ik met mijn audioloog over gesproken. Deze had als oplossing een aanmelding bij het CI-team om eventueel in aanmerking te komen voor een CI implantaat. Na ongeveer 2 maanden kreeg ik bericht van het CI team, inclusief een uitnodiging voor de CI informatiebijeenkomst. Na het bijwonen van deze bijeenkomst, hebben mijn vrouw en ik overwogen of we deze stap wel zouden nemen. Het is namelijk niet niks wat je boven het hoofd hangt. Maar gezien er meer voordelen waren, als nadelen, hebben we samen een besluit genomen, om deze ingreep te laten plaatsvinden.

Selectieprocedure

Eindelijk was het zover: de selectieprocedure ging van start. Eerst een uitgebreid gehooronderzoek, een gesprek met de audioloog, een gesprek met de maatschappelijk werkster, daarna een CT scan. De volgende dag: videospraakaudiometrie, daarna een gesprek met de KNO-arts. Twee dagen later een uitgebreid evenwichtsonderzoek. Daarna kwam het definitieve besluit: ik kwam in aanmerking voor een CI aan mijn linker oor. De definitieve keuze een Med-El implantaat, met de Rondo audioprocessor, de eerste in Maastricht.

De operatie

Het was zover, ik werd naar de operatiekamer gebracht, waar de anesthesist me al stond op te wachten. Ook heb ik nog even gesproken met mijn operateur, prof. Stokroos. Enkele uren later werd ik wakker in de uitslaapkamer, ik voelde een minimale pijn die goed te verdragen was. De dag na de operatie mocht ik naar huis.

Geluidservaringen met CI en revalidatie

Na een paar weken volgde de dag van de eerste afregeling. Zoals door de audioloog voorspeld, hoorde ik alleen maar piepjes die in verschillende frequenties binnen kwamen. In hoge en lage tonen en in verschillende geluidsterktes. Dit was wel even wennen. Thuis heb ik de draagtijd van het CI opgebouwd: eerst 1 uur per dag, later uitgebreid tot 1 uur langer per dag, enz. Op een gegeven moment zaten we buiten op terras, ik zei tegen mijn vrouw “Er komt een vliegtuig”, waarop ze antwoordde “Ik hoor niets”, even later kwam een vliegtuig over. Bij de tweede afregeling was ook een hoortraining. Tijdens de hoortraining kon ik al geluiden herkennen zoals: ritselen van papier, rammelen met een sleutelbos, open en dicht gaan van schaar, enz. Tijdens de derde afstelling praatte de audioloog via de processor met mij, ik kon woordelijk verstaan wat hij zei, hierop antwoordde deze “Nu al?”. Inderdaad ik hoorde zijn stem, dat was een bijzonder moment na weken van alleen maar piepjes. Er volgden nog diverse hoortrainingen, deze hebben er aan bijgedragen, dat ik steeds meer ging horen en verstaan. Ik lag goed op schema met de hoortrainingen. Iedere training kon ik meer nieuwe geluiden herkennen en verstaan. Ook heb ik veel aan mijn vrouw te danken, die de oefeningen thuis met mij herhaalde en zelf enkele nieuwe oefeningen bedacht. Met de dag kon ik meer geluiden herkennen en verstaan, op zowel de televisie als radio en ook in de kerk via de ringleiding. Zelfs tijdens feestjes met harde muziek was ik nog in staat te communiceren.

Leven met een CI, en de meerwaarde hiervan

Doordat ik minder afhankelijk ben, neemt mijn zelfvertrouwen en zelfredzaamheid toe. Ik durf weer meer te ondernemen. Ik loop niet meer weg voor gesprekken. Ik ga me niet meer afzonderen, en het belangrijkste ik kan weer communiceren. Dit was voorheen heel moeilijk, omdat ik zelfs mijn eigen vrouw, kinderen, en kleinkinderen niet meer verstond. Iedere dag weer hoor ik nieuwe geluiden: de vogels, het alledaagse verkeer, zelfs de ziekenwagen met sirene. Hierdoor voelt het een stuk veiliger aan, als ik aan het verkeer moet deelnemen. Ik hoor de muziek weer waar ik altijd van kon genieten. Met telefoneren heb ik ook een oplossing kunnen bedenken, de speaker op mijn telefoon aanzetten en durven praten. Na meer dan 15 jaar met hoorapparatuur, zowel links, als rechts, en diverse oorontstekingen, draag ik nu alleen nog het CI. Voor mij is een wereld open gegaan, die voorheen steeds kleiner werd.

Bij deze wil ik ook mijn dank uitspreken aan een bijzonder CI-team, die mij in deze moeilijke tijd met raad en daad, hebben bijgestaan. Niets was het team teveel, op alles konden ze antwoorden en lukte het even niet, kreeg je het antwoord op een volgende afspraak.

Horen met een CI kan je niet dwingen, je moet je zelf discipline opleggen om je het CI zo snel mogelijk eigen te maken, samen met je buddy die je hierbij ondersteunt!

© 2017 MED-EL