Audiogram

Audiogram: Ilustracja przedstawiająca audiogram z objaśnieniem
Audiogram jest wykresem przedstawiającym zdolność słyszenia osoby badanej i stopień ubytku słuchu w obu uszach. W górnej części wykresu wartości liczbowe wahają się od 125 do 8000. Liczby te reprezentują częstotliwości, czyli różną wysokość dźwięku.

Częstotliwość wyrażana jest w cyklach na sekundę, czyli hercach. Im wyższa częstotliwość, tym wyższy dźwięk. Na przykład dźwięki o częstotliwości 250 herców (Hz) przypominają kapanie wody z kranu, natomiast wysoki ton dzwonka telefonu jest bliski wartości 8000 Hz.

Głośność wyrażana jest w jednostkach zwanych decybelami. Zero decybeli (0 dB) nie oznacza "braku dźwięku". Jest to po prostu bardzo cichy dźwięk. Poziom głośności rozmowy odpowiada ok. 65 dB. Wartość 120 dB oznacza bardzo duży hałas – na przykład odrzutowca startującego w odległości 25 m od obserwatora. Liczby z boku wykresu odpowiadają poziomom słyszenia wyrażonym w decybelach.

W trakcie badania słuchu audiolog prezentuje pacjentowi pojedyncze dźwięki o określonej częstotliwości. Najsłabszy dźwięk o danej częstotliwości, który pacjent jest w stanie usłyszeć, jest oznaczany na audiogramie na poziomie tej częstotliwości i intensywności. Punkt taki nosi nazwę "progu słyszalności".

Audiogram stanowi "graficzne odzwierciedlenie" możliwości słuchowych. Wykres ten wskazuje, jak duże jest odchylenie słuchu pacjenta od poziomu normalnego, a w przypadku ubytku słuchu ułatwia zlokalizowanie problemu. Istnieją różne rodzaje i stopnie ubytku słuchu. W zależności od uszkodzonej części ucha specjaliści wyróżniają cztery główne rodzaje ubytku słuchu: ubytek typu przewodzeniowego, zmysłowo-nerwowego, mieszanego i centralnego.

Audiolog lub specjalista w dziedzinie słuchu może pomóc w ustaleniu, czy pacjent ma ubytek słuchu. Zależnie od stopnia lub ciężkości ubytku zaleci on odpowiednie rozwiązanie.

© 2017 MED-EL