Mona

Mijn reis naar dans en muziek
met cochleaire implantaten

Ik werd geboren in juli 1989. Op dat moment was er geen enkele aanwijzing dat ik slechthorend was of dat ooit zou zijn. Niemand in mijn familie dacht dat het ook maar mogelijk was. Mijn ouders stuurden me naar een gewone kleuterschool, dezelfde als die waar mijn broers en zussen naartoe gingen.

Tegen het einde van de kleuterschool begon ik een gehoorverlies te ontwikkelen. Als mensen mij riepen, antwoordde ik niet zo snel als andere kinderen. Mijn ouders brachten me naar verschillende kinderartsen, die zelf niet helemaal zeker waren van de oorzaak van het probleem. Sommige artsen dachten dat ik gewoon een gebrek aan concentratie had. Mijn ouders stuurden me naar een gewone lagere school en in de eerste klas werd het al snel duidelijk dat er iets niet in orde was met mijn gehoor. Ik kon de uitleg van mijn leraren niet verstaan.

Toen ik voor het eerst mijn hoortoestellen kreeg, ontdekte ik mijn liefde voor muziek. Het eerste instrument dat ik leerde bespelen was de viool. Ik hield echt van muziek, maar mijn gehoorproblemen maakten het moeilijk voor me om te oefenen of om vooruitgang te boeken. Ik wilde een uitdaging, ik wou aantonen dat ik dingen kon doen die anderen ook deden. Muziek was een therapie voor me en ik heb altijd het gevoel gehad dat ik speciaal was toen ik speelde. Later ging ik naar een geïntegreerde middelbare school.

Tegen de tijd dat ik in het laatste jaar zat, was mijn gehoor geleidelijk aan slechter geworden. De artsen raadden me een cochleair implantaat aan. Ik weigerde echter, omdat ik ervan overtuigd was dat mijn gehoor weer zou verbeteren, op dezelfde manier als het was verslechterd. Spijtig genoeg werd mijn gehoor slechter en twee jaar later was ik mijn gehoor volledig verloren.

De artsen hebben het altijd al vreemd gevonden dat ik mijn vermogen om duidelijk te spreken nooit ben verloren. Zij gaven mij twee alternatieven, cochleaire implantatie of doofheid. Ik hield zoveel van muziek dat doofheid echt geen optie was. Na een periode van wikken en wegen, koos ik voor de implantaten van het bedrijf MED-EL. In januari 2004 ontving ik mijn eerste CI aan de rechterkant. Mijn gehoor verbeterde snel, al was het aanvankelijk moeilijk. Stemmen klonken in het begin wat vreemd, maar met de tijd werd alles duidelijker en zachter voor mijn oren. Ik kon buiten zelfs achtergrondgeluiden horen. Ik merkte vooral op dat ik opnieuw vooruitgang begon te boeken met muziek. Ik kon de tonen beter horen en ik kon zelfs mijn eigen fouten herkennen. Dit was nooit mogelijk geweest met hoortoestellen.

Ik kreeg mijn tweede CI in december 2006. Ik besloot een tweede CI te nemen vanwege de rol van muziek in mijn leven. Het heeft altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven uitgemaakt.

Opnieuw ondervond ik een enorme verbetering. Vandaag ben ik er trots op een gebruiker van MED-EL te zijn. Ik vergeet vaak dat ik een gehoorverlies heb. Muziek heeft me erdoorheen geholpen.

Ik zit nu in het laatste jaar van het middelbaar onderwijs, op een school voor slechthorenden in Essen, Duitsland. Hier heb ik ontdekt hoeveel ik ook van dansen houd! Twee van mijn leerkrachten geven danslessen voor doven. We leren onder andere de tango dansen! Ik dans echt heel graag en doe dit nu al drie jaar. Ik houd er van om naar het ritme te luisteren en deze moeilijke dans onder de knie te krijgen. Zonder mijn cochleaire implantaten zou ik nooit geleerd hebben al deze dingen te doen. De steun van mijn ouders, de muziek waar ik van houd en natuurlijk mijn cochleaire implantaten hebben echt geholpen om te komen waar ik nu ben. Hier ben ik heel trots op. Na school wil ik muziek gaan studeren. Ik weet dat ik dit kan dankzij mij cochleaire implantaten.

Ze hebben me een nieuwe kans in het leven gegeven.

© 2017 MED-EL